Sołectwa - | - Urząd Miasta i Gminy Kępno

 

Borek Mielęcki

   Jest to miejscowość, która leży w zachodniej części gminy Kępno, 8 km od miasta Kępna.

   Powierzchnia Borku Mielęckiego wynosi 236 ha. Wieś składa się z dwóch części: ?Borki? i ?Kolonia?.

   Tereny, na których powstał Borek Mielęcki należały do majątku Mielęcin. Nazwę swą wywodzi od borów, które znajdowały się na tym terenie, a należały do majątku Mielęcin. Do dnia dzisiejszego miejscowość otaczają lasy.

  Ze starych zapisków wynika, że przez wieś w 1812 roku przechodziło wojsko Napoleona idące z Moskwy. W czasie Powstania Wielkopolskiego (1919-1920 rok) miały miejsce potyczki na polach pomiędzy Bralinem, Borkiem Mielęckim a Szklarką Mielęcką.

  Borek Mielęcki jest to typowa wieś o charakterze rolniczym, rolnictwo jest głównym źródłem utrzymania.

  Na terenie wsi działa wiele organizacji, w tym: Koło Gospodyń Wiejskich, Kółko Rolnicze.

 

Domanin

   Jest to  wieś położona w południowej części województwa wielkopolskiego, w powiecie kępińskim, w północnej części gminy Kępno.

   Domanin leży przy drodze powiatowej Kępno-Doruchów, ok. 11 km na północ od Kępna. Domanin to wieś, której korzenie sięgają do średniowiecza. Pierwsza historyczna wzmianka o miejscowości Domanin pochodzi z 1266 roku. W źródłach spotykamy się z nazwą wsi ?Drobnino?, z której dziesięciny otrzymuje kapelan z Mikorzyna. Bezpośrednia bliskość miejscowości Mikorzyn pozwala przyjąć tezę, że jest to zniekształcona nazwa dzisiejszego Domanina. Przemawia za tą tezą następująca w XIV i XV wieku nazwa wsi w formie ?Domanini? ?Domaszyno? oraz wymienienie jej w dokumencie biskupa Przecława z 1360 roku dotyczącym wsi o starej metryce pochodzących z XIII wieku. Wieś Domanin była dobrami rycerskimi. W dniu 7 czerwca 1360 roku wydany został dokument przez Przecława z Pogorzeli biskupa wrocławskiego, na podstawie którego wieś Domanin zostaje przekazana do zagospodarowania Stefanowi Gromassie - kanonikowi wrocławskiemu, altarzyście wrocławskiemu.

   W Kodeksie Dyplomatycznym Śląskim Domanin występuje jako wieś będąca w parafii mikorzyńskiej (1415 r.) Z roku 1629 pochodzi informacja, z której wynika, że kolejnym właścicielem Domanina był Stanisław Breza z Wrzącej ? dziedzic Domanina. W ciągu wieków zmieniali się jego właściciele. W kolejnych latach byli nimi: w 1419 - 1435 Piotr Śliwa, w 1445-1448 roku Jan Domański, w 1491-1498 Piotr Domański, w 1634 roku Stanisław Brzechwa. W II połowie XIX wieku właścicielem został Józef Sulmierski, a od 1 lutego 1909 roku Władysław Krzywoszyński, inżynier kultury rolnej. Syn Władysława Krzywoszyńskiego ? Włodzimierz był w latach 1935-1938 posłem na sejm II RP. W czasie II wojny światowej posiadłością zarządzał Niemiec z Rygi - Werner von Sivers. Po 1945 roku majątek znalazł się w rękach Państwowego Gospodarstwa Rolnego. W 2005 roku majątek po dawnym Państwowym Gospodarstwie Rolnym znalazł się w rękach prywatnych.

   Teren wsi i obszarów przyległych charakteryzuje różnorodność fauny i flory. Miejscowość Domanin otoczony jest przez łąki i lasy. Część terenów leśnych Domanina włączona jest do Obszaru Chronionego Krajobrazu ?Wzgórza Ostrzeszowskie i Kotlina Odolanowska?. Często się można natknąć na stado saren, bażantów, traszki, zaskrońca zwyczajnego, błotniaki stawowe i myszołowy oraz inne gatunki zwierząt.  W byłym Państwowym Gospodarstwie Rolnym (PGR) znajduje się gniazdo bociana białego, które jest widoczne z drogi. Gniazdo to zostało założone w połowie lat 90 ? tych.

   Na terenie wsi przy bramie wjazdowej do parku rośnie dąb o obw. 401 cm, w Parku dąb o obw. 300 cm  przy dworze  dąb o obw. 380 cm i świerk pospolity o obw. 200 cm. Aleja 20 kasztanowców przy drodze od szosy do dworu, odgałęzia się od niej w kierunku południowym szpaler 6 topoli o obw. 330 cm każda. Na terenie wsi stoi dworek, który zbudowany został w 1900 roku. Jest to obiekt murowany, piętrowy, nietynkowany, łączący w sobie różne style. Dworek otoczony jest rozległym parkiem, w którym przeważają kasztanowce i olchy. W 1987 roku  obiekt został wpisany do rejestru zabytków (więcej informacji dot. obiektu w zakładce ?Zabytki i atrakcje"). Dom Zarządcy ? znajduje się przy wjeździe do folwarku, pochodzący z końca z XIX wieku murowany. Spichlerz drewniany z 1825 roku, który znajduje się na terenie folwarku.

   Wieś Domanin jest typową wsią o charakterze rolniczym. Wśród rolników na uwagę zasługują hodowcy bydła mlecznego i równocześnie producenci mleka, hodowcy trzody chlewnej i bydła opasowego. Na terenie wsi znajduje się dwie fermy drobiu. Życie kulturalne wsi koncentruje się wokół Domu Strażaka w Domaninie. Na terenie wsi działają organizacje wiejskie takie jak: Ochotnicza Straż Pożarna, Koło Gospodyń Wiejskich (KGW). Oprócz powyższych organizacji we wsi istnieje Kółko Rolnicze, które w przeszłości służyło pomocą okolicznym rolnikom.

 

Kierzenko

   To miejscowość, leżąca na północny-wschód od Kępna. Jest to wieś o charakterze rolniczym. Od najdalszych pamiętnych czasów miejscowość Kierzenko było majątkiem dworskim z pałacem, parkiem drzewno - sadowym przy pałacu, stawem oraz wszystkimi budynkami inwentarskimi - stodołami. Obszarowo majątek stanowiło ok. 300 ha w tym łąki i lasy. Z metryk notarialnych wynikało, że własność stanowiły ?Dobra Rycerskie?. Zarządcami do roku 1920 byli obywatele niemieccy.

   Do roku 1913 zarządcą majątku był Niemiec o nazwisku Klas. Za jego czasów i jego staraniem wszystkie grunty orne zostały zmeliorowane w latach 1905-1910, dowodem tego przedsięwzięcia są kopie map melioracyjnych sporządzone w 1905 r w Berlinie.

  Sama miejscowość do odzyskania niepodległości nosiła nazwę ?Waldan?, czego dowodem jest zatytułowany napis na mapach melioracyjnych.

   Następnym zarządcą był również obywatel niemiecki o nazwisku Hugorode.

   Po odzyskaniu niepodległości w 1920 roku majątkiem władał Polak o nazwisku Siciński aż do 1928-29 roku. w którym to roku majątek został całkowicie rozparcelowany częściowo na dopełnorolnienie rolników z Domanina i Kierzna, zaś większa część gruntów została rozparcelowana wśród miejscowych dworzan na gospodarstwa od 7-10 ha. Budynki inwentarskie, stodoły zostały rozebrane zaś pałac i dom mieszkalny pozostały, których ślady są widocznego dziś.

   Kierzenko po rozparcelowaniu stanowiło wieś przyłączoną do sołectwa w Kierznie.

   Od 1962 roku jest samodzielną wsią sołecką. Należy też wspomnieć, że czas okupacji niemieckiej był też niełaskawy dla tutejszej ludności, część rodzin była wysiedlona.

   Gospodarstwa były podupadłe rozwojowo wojna a potem sowieckimi ?kontyngentami?. Stopniowy rozwój i postęp rozpoczął się w 1956 r. Także 1958 r. był wyjątkowy, gdyż zabłysnął elektrycznością w miejscowości. W 1980-87 położono drogę asfaltową, w krótkim czasie wybudowano przy dużym zaangażowaniu społecznym świetlicę wiejską, postawiono grotę z figurą Wniebowziętej Matki Bożej, przy której w miesiącu maju do dzisiejszego dnia odprawiane są nabożeństwa.

 

Kierzno

   Jest to wieś położona na terenie gminy Kępno, w północno-wschodniej jej części, na obszarze zlewiska Odry w regionie wodnym Warty poprzez rzekę Prosnę i Niesób.

   Przez Kierzno przebiega droga powiatowa, która łączy się z drogą krajową nr 8 Wrocław ? Piotrków Trybunalski - Warszawa (stanowiący polski odcinek międzynarodowej trasy E67) oraz drogi gminne.

   Pod koniec XIII wieku i na początku XIV wieku władał nią komes Strzałka, pochodzący przypuszczalnie z rodu Wieniawitów.  W XV i XVI stuleciu dziedzicami byli Krzywosądowie z rodu Niesobiów. Byli oni również właścicielami pobliskich Myjomic. Na przełomie XVI i XVII wieku spotykamy w Kierznie ród Kierzyńskich złączony z Krzywosądami. W 1655 roku, podczas ?potopu szwedzkiego? przechodziły przez wieś wojska Karola Gustawa. Sama wioska ma bogate tradycje historyczne. W okresie Powstania Wielkopolskiego znalazła się w rękach powstańców. W miejscowej szkole stacjonował oddział powstańczy. W okresie II wojny światowej nazwę Kierzno zmieniono na Kirschdorf, w budynku szkoły Niemcy zorganizowali własne placówkę, która w czasie odwrotu wojsk niemieckich przeznaczona była na szpital.

   Na terenie wsi znajdują się cztery stawy, w których hodowane są ryby.

   W centralnej części wsi znajduje się Kościół p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, zespół zabytkowo-pałacowy  oraz Szkoła Podstawowa z 1842 roku.

   We wsi działa Szkoła Podstawowa oraz Oddział Przedszkolny, który znajduje się w oddzielnym budynku.

   Życie kulturalne Kierzna koncentruje się wokół Domu Ludowego zwanego również Domem Strażaka. Aktywnie działalność prowadzą tu: Koło Gospodyń Wiejskich, Ochotnicza Straż Pożarna, Klub - Ludowy Zespół Sportowy ?Zryw? oraz Kółko Rolnicze.

 

Kliny

   Wieś położona w południowej części województwa wielkopolskiego, w północnej części gminy Kępno.

   Kliny to młoda miejscowość, pierwsze wzmianki pochodzą z przełomu XVIII/XIX wieku. W tym czasie grunty należące do majątku w Myjomicach, które tworzyły klin zostały odsprzedane kilku gospodarzom. Z powodu oddalenia od majątku, ziemię tą oraz powstałą na niej osadę nazywano Pustkowie Klin, dopiero w późniejszym czasie przyjęła ona nazwę Kliny, która pozostała do dzisiaj.

   W 1904 roku w miejscowości powstała jednoklasowa szkoła, do której uczęszczały dzieci z Klin i z majątku z Hanulina. W 1977 roku szkoła została zamknięta. Podczas Powstania Wielkopolskiego w pobliżu miejscowości Kliny miały miejsce potyczki oddziału Grenzschutzu stacjonującego w majątku Hanulin z wojskiem polskim stacjonującym w Myjomicach. Po podpisaniu rozejmu w Trewirze, w dniu 16 lutego 1919 roku, przez Kliny biegła linia demarkacyjna.

   Na terenie miejscowości działa Koło Gospodyń Wiejskich.

 

Krążkowy

   Jest to podmiejskie sołectwo na północy od Kępna. Zabudowa rozciąga się wzdłuż drogi krajowej nr 11 oraz drogi lokalnej 5599 Kępno-Grabów. W jego skład wchodzą miejscowości: Olendry, Mianowice, Starucha.

   Legenda wyjaśniająca nazwę Krążkowy mówi o tym, że gdy mieszkańcy wioski obawiając się kolejnej epidemii cholery modlili się żarliwie o ochronę i opiekę, wówczas ukazała się im św. Łucja, w innych podaniach św. Rozalia, która nakazała, aby dwaj urodzeni równocześnie synowie w zaprzęgu z dwoma wołami pługiem zaorali koło - krąg wokół wioski, a zaraza ich nie dosięgnie.

   Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1365 roku, zawarta jest w akcie darowizny króla Kazimierza Wielkiego, który darował miasto Kępno z okolicznymi wsiami Wierzbięcie z Paniewic Ślązakowi z rodu Nisobiów.

   W 1434 roku Krążkowy wymienia się jako samodzielną wioskę, posiadającą sołtysa i 14 zagród chłopskich. Zagrody te wybudowano na planie kręgu, krążka, stąd też ma wywodzić się nazwa miejscowości. Na przestrzeni dziejów  wiele narodowości zamieszkiwało wieś, uzależnione to było w dużej mierze od położenia nad granicą z Niemcami. Po okresie reformacji i wojny trzydziestoletniej przybyli tu również osadnicy z Holandii, czego dowodem jest północna część Krążków - zwane wcześniej ?Holendrami?, obecnie Olendry.  Na wyposażeniu dworku we wsi składała się, propinacja piwna, ponadto na terenie wsi była karczma i browar.

   Do ważniejszych wydarzeń, które miały miejsce na terenie miejscowości należy wymienić, potyczkę miejscowych chłopów z oddziałem szwedzkich wojsk wycofujących się spod Częstochowy, ostrzelanie wsi w czasie Powstania Wielkopolskiego, budowę Szkoły Podstawowej, Domu Kultury, zwodociągowanie wsi oraz inne działania, które wpłynęły na rozwój wsi.

   Na terenie wsi znajdują się Szkoła Podstawowa, Gimnazjum oraz Przedszkole, działa wiele organizacji, w tym Kółko Rolnicze, Koło Gospodyń Wiejskich, stowarzyszenie społeczne ?Krąg?, Związek Emerytów i Rencistów, Związek Pracowników PGR. W miejscowości Mianowice znajduje się Ośrodek Wsparcia dla Rodzin w Kryzysie działający w ramach Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Kępnie oraz noclegownia dla bezdomnych a także siedziba stowarzyszeń działających na rzecz osób zagrożonych lub objętych uzależnieniami.

 

Mechnice

   Miejscowość Mechnice leży na krańcach gminy Kępno, w kierunku północno-wschodnim. Graniczy bezpośrednio z gminą Doruchów. Położona na Wysoczyźnie Wieruszowsko-Mikorzyńskiej zwanej ?Waldawą?. Obszar miejscowości Mechnice położony jest w obrębie Wysoczyzny Wieruszowskiej o rzeźbie terenu mało urozmaiconej. Jednocześnie w Mechnicach zlokalizowany jest najniższy punkt w całym powiecie kępińskim (160 m n.p.m.).

   Nazwa miejscowości pochodzi od wyrazu ?mech?, który rósł tutaj bujnie w gęstych i mokrych lasach. Wieś ma korzenie średniowieczne, istniała już w XIV wieku. W zapisach z 1379 roku wspomniany jest Klemens ?de Mechnicz?, kanonik gnieźnieński i archidiakon kaliski. W księgach kaliskich znalazł się zapis z 1424 roku o funkcjonowaniu w miejscowości młyna. Przeprowadzone w tym miejscu prace archeologiczne wykazały, że obszar ten wykorzystywany był przez osadnictwo pradziejowe- obozowisko kultury hamburskiej (14 tys. lat p.n.e.) oraz cmentarzysko kultury łużyckiej (1200 lat p.n.e.) Od połowy XVI wieku wieś należała do klasztoru Cystersów w Ołoboku, dokąd składano daninę w pieniądzu i naturze.

   W 1823 roku zniesiono powinność rządu pruskiego, który przekazał ją radcy Baumowi. Uwłaszczenie nastąpiło w 1853 roku. Terytorium kępińsko-ostrzeszowskie, na którym położone są Mechnice, należało niegdyś do Śląska, o czym świadczy przede wszystkim gwara tutejszej ludności. Oddzielenie od Śląska nastąpiło w XVII wieku, kiedy okolica ta znalazła się w granicach Wielkopolski. Tereny dzisiejszej gminy Kępno weszły w skład Ziemi Wieluńskiej zwanej Rudzką.

   W Mechnicach znalazły się ślady życia człowieka z okresu prehistorycznego. Świadczą o tym urny z płaskowyżu tuż przy granicy z Rudniczyskiem.

   Pierwsza osada miała znajdować się na krawędzi wyżyny polodowcowej, której kulminacyjnym punktem jest wysunięte wzgórze o wysokości 193 m n.p.m zwane dawnej ?Smir-Pokora?. Badania archeologiczne potwierdziły okresowe koczowanie ludzi na tym wzgórzu już w Paleolicie, czyli 15-13 tys. lat temu. Potwierdzona jest też ciągłość zasiedlenia ziemi przez pierwszych rolników, przybyłych zza Karpat w Neolicie, tj. 7-6 tys. lat temu. Wzgórze, na którym znajdował się ów głaz zwany ?świętym kamieniem? nosiło miano ?świętego wzgórza?. Było ważnym ogniwem w systemie wierzeń pogańskich. Kamień rozebrano w latach 1891-1893, a wzgórze nazywano ?Piekłem?. Nazwa ta funkcjonuje po dzień dzisiejszy. Za Mechnicami w kierunku Mikorzyna wykopano dwa kamienie z wizerunkami ważnych w religii pogańskiej świętych - Prawego i Smirwoja. Kamienie owe znajdują się obecnie w Muzeum w Krakowie.

   Mechnice są wsią o charakterze rolniczym. Na terenie wsi można zlokalizować fermy drobiu oraz hodowle trzody chlewnej. Wieś ma charakter zagrodowy. Na obszarze występuje sporo łąk. Walorem jest aleja dębów i jesionów przy drodze do Mikorzyna  na długości ok. 3 km. Najgrubsze drzewo ma obwód 550 cm.

   Mechnice ze względu na swą specyfikę pozbawione są wspólnych przestrzeni.

   Życie kulturalne w Mechnicach koncentruje się wokół Domu Ludowego, zwanego również Domem Strażaka. W obiekcie tym prowadzą aktywna działalność organizacje: Ochotnicza Straż Pożarna, Koło Gospodyń Wiejskich, Związek Emerytów i Rencistów oraz Kółko Rolnicze.

 

Mikorzyn

   Mikorzyn to malownicza wioska położona w południowej części województwa wielkopolskiego, w powiecie kępińskim, w północnej części gminy Kępno. Mikorzyn leży przy drodze powiatowej Kępno-Doruchów, ok. 12 km od Kępna.

   Północno-zachodnia granica sołectwa Mikorzyn jest granicą powiatu kępińskiego i ostrzeszowskiego. Charakterystyczne dla miejscowości jest występowanie tzw. przysiółków oddalonych od centrum wsi, z kilkoma zagrodami jednorodzinnymi.

   Na temat historii Mikorzyna wiemy, że zamieszkane były od tysięcy lat. Zarówno na terenie wsi jak i w okolicy znajduje się wiele stanowisk archeologicznych, na których ślady działań człowieka datuje się na 40-60 tysięcy lat p.n.e. W latach 2006-2008 na terenie Mikorzyna prowadzone były wykopaliska archeologiczne, podczas których odkryto stanowiska produkcji naczyń zasobowych z okresu kultury przeworskiej (II-IV w n.e.), wydobyto kilkaset fragmentów naczyń glinianych, które przechowywane są w kępińskim muzeum.

   Sama wioska ma bardzo bogate tradycje historyczne jako teren osadnictwa, które miało miejsce na setki lat przed chrztem Polski i ustanowieniem państwowości. Nazwa Mikorzyn pochodzi od rycerza Mikory.  Już w latach 1146-1153 w źródłach występuje on jako darczyńca klasztoru św. Wincentego we Wrocławiu. Rozległa parafia z kościołem p.w. św. Idziego, potwierdzonym już ok. 1266 roku wskazuje, że osada należy do najstarszych na terenie gminy Kępno. Kolejnymi właścicielami wsi po Mikorze byli Ruland, w 1435 roku Jan z Doruchowa, od 1445 roku Mikorscy, od 1457 roku Piotr Latowski, od 1645 roku Wężykowie z Osin, w okresie międzywojennym Jan Iwański, w 1935 roku Czesława Morek. W księgach grodzkich zapisano, iż w 1445 roku działa jeden młyn, a w 1482 roku dwa młyny, co świadczyło o zamożności mieszkańców.

   W 1360 roku wieś nadana została przez biskupa wrocławskiego Przecława w dożywocie Kanonikowi poznańskiemu Stefanowi Gromassy.

   Ciekawym wydarzeniem archeologicznym było odkrycie w 1856 roku tzw. ?Kamieni Mikorzyńskich?.

   W lipcu 1919 roku wioska została zaatakowana przez oddziały ?grenzschutzu? z rejonu kępińskiego. W okresie II wojny światowej Mikorzyn został zajęty przez Niemców.

   Mikorzyn położony jest na terenie obszaru Krajobrazu Chronionego ?Wzgórza Ostrzeszowskie i Kotlina Odolanowska?. Na terenie wsi znajduje się pałac otoczony parkiem  (zespół pałacowo-parkowy). W parku rośnie grupa pięciu dębów szypułkowych objęta ochroną prawną jako pomnik przyrody. W centrum wsi można podziwiać aleję dębową, zaliczaną do niewielu występujących na terenie gminy Kępno pomników przyrody. Ze względu na korzystne właściwości klimatyczne oraz walory krajobrazowe Mikorzyn uzyskał status miejscowości letniskowej.

   W centrum Mikorzyna znajduje się Kościół pw. św. Idziego. Świątynia wybudowana w latach 1928-1933 roku według projektu architekta Stanisława Mieczkowskiego, wykończona w latach 1947-1951 ma charakter neobarokowy. W 1999 roku kościół w Mikorzynie został ustanowiony Sanktuarium św. Idziego. Ważnym wydarzeniem od stuleci, jest odpust ku czci św. Idziego. Uroczystości odpustowe rozpoczynają się od ostatniej soboty sierpnia i trwają do pierwszej niedzieli po 1 września. Do Mikorzyna przybywają wtedy tysiące pielgrzymów z całego kraju. Mikorzyn nazywany jest Polską stolicą św. Idziego. (więcej informacji o kościele znajduje się w zakładce Atrakcje i zabytki).

   W 2005 roku dzięki zaangażowaniu nauczycieli z miejscowego Zespołu Szkół, założone zostało wiejskie Muzeum, w którym zgromadzono eksponaty związane z życiem codziennym mieszkańców Mikorzyna i okolicznych wsi. Znajdują się w nim przedmioty codziennego użytku, meble, ubrania, dawne sprzęty rzemieślnicze i rolnicze, stare fotografie. Wydano również przewodnik po tymże muzeum wraz z opisem dawnych zwyczajów ludowych. Muzeum mieści się w pomieszczeniach po dawnej stodole na terenie probostwa.

   We wsi działa Przedszkole, Zespół Szkół, jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej, Koło Gospodyń Wiejskich, Ludowy Zespół Sportowy. W Mikorzynie działa Ośrodek Rekreacyjno-Sportowy, który zajmuje 16 ha powierzchni. Obejmuje tereny zieleni parkowej, plaże trawiaste, tereny pod namioty, tereny spacerowe, boisko do piłki nożnej oraz trzy niewielkie akweny, w tym jeden dostosowany do kąpieli dla dzieci, drugi przystosowany jest do uprawiania sportów wodnych, trzeci do uprawiania wędkarstwa. Na Ośrodku znajdują się domki campingowe i pawilon hotelowy z zapleczem gastronomicznym. Ponadto na terenie Mikorzyna działają stowarzyszenia: Stowarzyszenie Społeczne im. Mikory, Stowarzyszenie Bractwo św. Idziego, Stowarzyszenie Absolwentów i Przyjaciół Szkoły ?Otwarte drzwi? i Uczniowski Klub Sportowy.

   Z Mikorzynem związane jest wiele legend. Jedna z nich opowiada o cudownym pojawieniu się św. Idziego według, której w miejscu, gdzie dzisiaj jest Mikorzyn, stała tylko karczma, nazywana ?Mińkorzeń, w wielkich lasach i puszczach, na samych błotach i topielach. Obok niej był gościniec. Pewnego razu jechał nim wóz wyładowany beczkami soli. Pod tym ciężarem koła zapadły się w grząski grunt i wóz utknął na dobre. Widząc, że sytuacja jest beznadziejna, woźnica zaczął modlić do Boga. A wtedy na drodze pojawiła się postać pustelnika.

- Czego pragniesz ? ? zapytał pustelnik.

Nieco zalękniony woźnica zawołał wskazując na unieruchomiony wóz:

- Pomóż mi, ratuj!

- Jeśli tu, na tym miejscu, wstawisz kaplicę noszącą moje imię, wyjedziesz stąd bez kłopotu- obiecał pustelnik.

- A jakież to imię?- zapytał woźnica.

Wtedy usłyszał:

- Jam jest Idzi, sługa Boży posłany tobie na ratunek.

   Woźnica natychmiast obiecał spełnić życzenie Świętego, po czym bez trudu pojechał dalej. Dotarłszy do karczmy, zostawił w niej dwie beczki z solą, by odciążyć wóz. Gdy po jakimś czasie wrócił po owe beczki, znalazł w nich nie sól, lecz?pieniądze. Natychmiast poszukał cieśli i polecił mu wybudować obiecaną kaplicę, dokładnie w tym miejscu, gdzie widział św. Idziego. Później stanął tam kościół z drewna modrzewiowego.

   Miejsce to wsławiło się wielkimi łaskami i cudami, stąd i dziś jeszcze co rok na odpust św. Idziego spieszą liczne tysiące do Mikorzyna z dalekich nawet stron.

   Inna zaś, opowiada, o dziedzicu Mikorzyna, który wraz z żoną zamieszkiwał Mikorzyn. Mimo, że byli bogaci, ich życie było bardzo smutne, gdyż nie mieli dzieci. Pewnego dnia zjawił się u nich strudzony wędrowiec i poprosił o gościnę. Widząc zasępione twarze swych gospodarzy, zapytał o przyczynę ich smutku. Gdy ja wyjawili, poradził im, aby wznieśli w Mikorzynie kościół ku czci św. Idziego. Zrobili tak, jak im radził. Wkrótce przeżyli wielka radość, narodził im się syn. Zaś do zbudowanego przez nich kościoła często przychodziły pary małżeńskie, aby prosić o dar potomstwa lub o to, by ich dzieci zdrowo się chowały.

 

Myjomice

   Jest to miejscowość położona na wschód od Kępna, położona przy drodze z Kępna do Grabowa (pow. ostrzeszowski).

   Myjomice należą do starych wsi, czego dowodem jest grodzisko stożkowate znajdujące się w części zachodniej wsi, zweryfikowane jako dwór z XVI-XVII stulecia. Tworzyło ono drugą linię obrony Śląska wraz z grodziskami w miejscowościach Grębanin, Kępno, Kierzno i Baranów.

   Według legendy nazwa miejscowości pochodzi od rycerza Myjoma. Nie ma na to żadnych źródeł potwierdzających tę legendę.

   Jeszcze przed 1253 rokiem ludność tej miejscowości składała dziesięcinę klasztorowi św. Wincentego we Wrocławiu. W 1360 roku otrzymał ją Stefan Gromassy w dożywocie od biskupa wrocławskiego Przecława.

   W dawnych wiekach ziemie te często zmieniały właścicieli. W XIV wieku wieś była własnością rycerskiego rodu  Wieniawów. W XV-XVI wieku przeszły w posiadanie Krzywosądów Myjomskich herbu Niesobia. W 1590 roku nabył majątek Stanisław Wężyk herbu Wąż. Rodzina Wężyków była w posiadaniu folwarku do XX wieku, do śmierci ostatniego z rodu Wężyków Adolfa Wężyka. Następnie majątek ten przeszedł na własność córki Adolfa Wężyka Wandy po mężu Niegolewskiej. Ostatnimi właścicielami Myjomic była rodzina Niegolewskich z Niegolewa herbu Grzymała. Do ciekawostek można zaliczyć iż Wanda Wężyk po mężu Niegolewska założyła pierwsze w południowej  Wielkopolsce Kółko Włościanek będące częścią Związku Kółek Włościanek w Wielkopolsce. Rodzina Wężyków, miała ogromny wpływ na rozwój tych ziem. W 1864 roku Władysław Wężyk wybudował dwór, który okala piękny park. Z rodziny Wężyków, wywodzi się poetka Paula Wężyk, urodzona 1 kwietnia 1876 roku w Kępnie. Część życia spędziła na kielecczyźnie, po powstaniu styczniowym wraz z rodzicami wróciła do Wielkopolski, gdzie się wychowała. Dużą część dzieciństwa spędziła w majątku Myjomice, w którym mieszkała do śmierci swojego ojca, później przeprowadziła się wraz z matką do Poznania.  W 1934 roku Polska Akademia Literatury odznaczyła ją medalem. Do ciekawych miejsc i obiektów należy również Kościół pod Wezwaniem Wszystkich Świętych. Pierwszy kościół wzniesiono w XIV wieku, ze względu na okres reformacji, znacznie podupadł, dopiero w 1686 roku Rafał Wężyk- podkomorzy wieluński wybudował nowy kościół drewniany, kryty gontem. Posadzka była drewniana z wejściem do krypty, gdzie chowano zmarłych. Obecnie murowany kościół zaprojektowany przez Bolesława Ballenstaedta został poświęcony w 1863 roku. Na cmentarzu przykościelnym znajdują się groby ks. Grzegorza Pancherza działacza plebiscytowego, uczestników powstania wielkopolskiego, ? Andrzeja Kurzawy (1895-1978) i Stanisława Mulczyńskiego (1853-1931), grobowiec ks. Antoniego Przybylskiego, płyty nagrobne rodziny Wężyków, przeniesione na ściany kościoła. Podczas Powstania Wielkopolskiego linia frontu a później demarkacyjna przebiegała przez Myjomice.

   Na terenie wsi znajdują się kościół pw. Wszystkich Świętych oraz pałac z 1864 roku, wybudowany przez Władysława Wężyka. (Więcej informacji w zakładce Zabytki i atrakcje)

   Na terenie wsi działają Koło Gospodyń Wiejskich, jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej , Ludowy Zespół Sportowy, Kółko Rolnicze, znajduje się tu również Szkoła Podstawowa oraz świetlica socjoterapeutyczna.

 

Przybyszów

   Przybyszów to miejscowość, która leży w północnej części gminy Kępno. Część wsi Przybyszów leży na Obszarze Chronionego Krajobrazu Wzgórz Ostrzeszowskiej i Kotliny Odolanowskiej.  Charakterystyczne dla miejscowości jest występowanie tzw. przysiółków , Faustianka  i Korzeń.

   Wieś powstała w XVII wieku, kiedy założono kilka gospodarstw przez ludzi ?przybyłych? stąd się też wywodzi nazwa wsi Przybyszów. Wcześniej było tutaj dużo lasów i kniei, należących do majątku w Mielęcinie. Ziemia wraz z lasami po wykarczowaniu została sprzedana ?przybyszom?, byli to osadnicy niemieccy. W bardzo, krótkim czasie spolonizowali się, choć nadal pozostawali przy wyznaniu ewangelickim.  Byli oni wyznania ewangelickiego, narodowości polskiej. Osadnicy trudnili się przede wszystkim pracami leśnymi oraz przewozili drzewo i deski do Wrocławia, uprawa roli mniej ich interesowała.

   W XIX wieku byli poddawani silnemu procesowi germanizacji, ich dzieci były bardziej gnębione przez niemieckich nauczycieli za język i obyczaje polskie. W 1912 roku powstała szkoła, która jednak została doszczętnie zniszczona przez oddziały grenzschutzu podczas Powstania Wielkopolskiego. 19 lutego 1919 roku, już po podpisaniu rozejmu w Trewirze wstrzymującego działania zbrojne Powstania Wielkopolskiego, pod Korzeniem ? dawny folwark ? w dniu 19 lutego 1919 roku, doszło do walk, podczas których zginęło 9 powstańców, co upamiętnia obelisk znajdujący się przy wjeździe do Przybyszowa.

   Pozostałością po dawnych mieszkańcach Przybyszowa jest dawny cmentarz ewangelicki. Obecnie bardzo zaniedbany.

   Na terenie miejscowości działa Koło Gospodyń Wiejskich.

Rzetnia

   Miejscowość Rzetnia leży w północnej części gminy Kępno. Jest malowniczą miejscowością w rejonie wzgórz Ostrzeszowskich, na obszarze Krajobrazu Chronionego ?Wzgórza Ostrzeszowskie i Kotlina Odolanowska?. Jest to atrakcyjne miejsce, dla tych, którzy aktywnie chcą spędzić swój czas. Podczas wypraw pieszych, rowerowych, konnych lub z kijkami. Jest typową miejscowością rolniczą. W dużej części mieszkańcy znajdują zatrudnienie w rolnictwie, pozostali w różnych branżach przemysłu w oddalonym ok. 8 km Kępnie, Ostrzeszowie. Na trenie wsi znajdują się warsztaty rzemieślnicze.

   Rzetnia to miejscowość o rodowodzie z średniowiecza. Pierwszą wzmiankę o miejscowości odnajdujemy już w dokumencie z 1233 roku, wystawionym przez Rożka syna Dzierżykraja ? ?Sitna? In territorio Kalisiensis?. W tym czasie wieś była własnością prywatną darowaną przez Rożka, klasztorowi w Lubiążu. Z dokumentów wynika również, iż 1305 roku wieś płaciła dziesięcinę biskupowi wrocławskiemu, zapewne już wtedy przeszła z powrotem w ręce szlacheckie. W 1422 roku po raz pierwszy wspomina się o młynie znajdującym się na terenie wsi, zaś informacja o sołtysie Rzetni pochodzi z 1455 roku.

   Ziemia na pagórkowatych terenach jest piaszczysta i nieurodzajna. Niegdyś chłopi siali w tym miejscu tylko żyto, od tego faktu miejscowość nazwano Rzetnia. Pomimo, iż pisownia jest inna, faktem jest, że od tych wydarzeń nazwę swą wzięła  miejscowość Rzetnia.

   Na przestrzenie dziejów często zmieniali się jej właściciele. Od 1432 właścicielem był Piotr Wierzbięta z Doruchowa, następnie Stanisław Nicolai de Campno, Tomasz Wierzbięta, właścicielami Rzetni, była również rodzina Wężyków. Na przełomie XIX i XX wieku właścicielem był, Antoni Grabski. Podczas potopu szwedzkiego toczyły się tutaj bitwy, w których poległo wielu Szwedów. Do dnia dzisiejszego ślady mogił, można oglądać na pograniczu Rzetni i Parzynowa. W dawnych czasach w Rzetni wydobywano rudę żelaza.

   W 1912 roku wybudowano w Rzetni szkołę. Majątek miał  wielu właścicieli, jednym z nich był wojskowy Stefana Laurentowski. W tym czasie majątek bardzo podupadł. W 1935 roku majątek kupił Jan Iwański, który walczył w Legionach Piłsudskiego.  Były to czasy  świetności majątku we wsi. Ciekawostką jest, że krótko przed wybuchem II wojny światowej, w Rzetni, wylądował samolot, którym przyleciały córka wojewody poznańskiego oraz córka marszałka Józefa Piłsudskiego.

   Na terenie miejscowości znajduje się Dworek, który powstał w 1910 roku, do którego w 1930 dobudowano wschodnie skrzydło. Posiada obszerna werandę wychodząca na świerkową aleję i łąki. Obecnie mieści się tutaj Dom Pomocy Społecznej. (więcej informacji w zakładce Zabytki i atrakcje).

   Na terenie wsi działają organizacje wiejskie, takie jak: Koło Gospodyń Wiejskich, jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej, Kółko Rolnicze.

   Malownicze położenie jest wielkim atutem tej miejscowości. Jesienią atrakcją Rzetni są lasy pełne grzybów, a zimą kuligi organizowane przez mieszkańców wsi.

 

Olszowa

   Wieś znajduje się we wschodniej części gminy Kępno, ok. 1 km od miasta Kępna. Wieś leży przy drodze krajowej nr 8 na trasie Wrocław-Warszawa. W dawniejszych dokumentach także Olschowa, Olszowo, wieś kościelna.

   Pierwsza wzmianka o wiosce pochodzi z 1266 roku, wtedy to miejscowość oddawała dziesięcinę biskupowi wrocławskiemu. W 1360 roku oddała w dożywocie Stefanowi Gromassy, kanonikowi poznańskiemu przez Przecława biskupa wrocławskiego.W ciągu wieku często zmieniali się właściciele majątku ziemskiego. W kolejnych latach byli nimi: w XIV wieku komes Stogniew z rodu Olszów, w 1404 roku Maćko Jeleń Olszewski, w 1439 roku Marcin Jeleń z Olszowy, w 1473 roku Jan Czarnecki, w 1493 roku Adam z Olszowy, w 1684 roku Marcin z Olszowy, w 1797 roku Jędrzej Siewierski, w 1848 roku Józef Chrzanowski, w II połowie XIX wieku Józef Daszkiewicz, w latach 1912-1945 Witold Daszkiewicz, podczas II wojny światowej Niemiec-Baltendeutscher.

   Do ciekawych miejsc i zabytków należy kościół oraz obszary dworskie, których na terenie Olszowy były trzy. (więcej informacji o obiektach w zakładce zabytki i atrakcje).

   Kościół w Olszowie mimo szczupłych rozmiarów należy do niewielu kościołów drewnianych budowanych w formie krzyża. Naokoło kościoła rozkładają swe konary stare lipy i wiązy, z których jeden naprzeciw głównej bramy kościoła liczący kilkaset lat należy do najpiękniejszych drzew w powiecie kępińskim a może na kresach południowych Wielkopolski.

   Najstarszym dokumentem w archiwum parafialnym jest odpis dokumentu fundacyjnego z 1659 roku dokonany przez Jana Szyszkowskiego i żonę jego Jadwigę z Zarembów.

   Księgi kościelne sięgają do roku 1811. Dawniejsze bowiem spłonęły wraz z plebanią wskutek pożaru w tymże roku. (więcej informacji na temat kościoła w zakładce Zabytki i atrakcje).

   Włości Olszowy przechodziły kolejno w różne ręce. Pierwotnie po Olszowskich, po których niema żadnych pamiątek, dzierżyli je, jak wynika z fundacji i pomników nagrobnych, Osińscy, Siewierscy i Chrzanowscy.

   Mieszkańcy aktywnie uczestniczyli w walkach o odzyskanie niepodległości. 21 czerwca 1919 r. o 12 w nocy internowali Niemcy właściciela dóbr p. Witolda Daszkiewicza i kierownika szkoły p. Wybieralskiego i wywieźli ich jako zakładników, razem z 17-oma innymi jeszcze, do Neuhammer za Żaganiem, skąd powrócili dopiero 7 sierpnia 1919 roku. Na cmentarzu koło kościoła znajduje się dawny grobowiec, gdzie pochowany jest właściciel Olszowy, Józef Chrzanowski, oficer wojsk polskich, ułan z pułku ,,dzieci warszawskich?.

   Na terenie wsi działa wiele organizacji min. jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej, Koło Gospodyń Wiejskich, Kółko Rolnicze.

   Na terenie wsi znajduje się Szkoła Podstawowa oraz malownicze dworki.

 

Osiny

   Miejscowość leży w południowej części Wielkopolski, w gminie Kępno, 2 km od Kępna. Miejscowość jest w ciągłej rozbudowie, powstają nowe zabudowania, w części południowej wsi są to domki  jednorodzinne, a w części północnej powstaje nowa zabudowa zagrodowa.

   Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1425 roku, kiedy to w ?Dziejach Polski? Jana Długosza pod datą 1447 rok, odnotowano, że rozbójnicy śląscy i węgierscy popełniali wiele rabunków w okolicy Osin. Ponadto w 1470 roku Jan Kępiński zapisał Barbarze z Bnina wieś Osiny. W dokumentach miejscowość Osiny, nosiła takie nazwy jak Ossin, Ossyn, Aspen (II wojna światowa). Nazwa ta pochodzić mogła z trzech źródeł. Pierwsze mówi, że od legendarnego smoka ze Smogorzowa, którego po zabiciu wieziono na północ, a gdy wóz przejeżdżał przez dzisiejszą wioskę pękła oś.

   Druga legenda mówi, że nazwa miejscowości pochodzi od osicy lub też od rosnących krzewów ożyn zwanych jeżynami.

   W XIX wieku w Osinach istniał folwark, obejmował on trzy domy i zajmował 112,85 ha powierzchni. Od 1684 roku wieś należała do parafii św. Marcina z Tours w Kępnie, przed tym okresem do parafii z Baranowie. W 1880  roku powstała tutaj szkoła, w której obecnie znajduje się Oddział Przedszkolny.

   Na terenie wsi znajdują się kapliczki: Matki Boskiej i druga figura Matki Bożej Fatimskiej zwanej Królową Świata, trzymająca Dzieciątko na ręce z kulą ziemską pochodzącą z XVIII wieku. Podczas II wojny światowej została ona zniszczona, rozbudowano ją po 1945 roku. Kapliczka Serca Pana Jezusa pochodzi z 1926 roku. Krzyż na polu, w kierunku Zosina.

   Na terenie wsi działają: Oddział Przedszkolny, Kółko Rolnicze, Koło Gospodyń Wiejskich, Związek Emerytów i Rencistów.

 

Szklarka Mielęcka

   Jest to teren na południe od Wzgórz Ostrzeszowskich, na północy - wschód od Kotliny Domasłowskiej, na północ od Wzgórz Mnichowicko-Trzcinickich, na zachód od Równiny Mikorzyńskiej i na północny-zachód od Przełomu Wieruszowskiego.

   Wieś położona jest w południowej części województwa wielkopolskiego, w powiecie kępińskim, 5 km od Kępna.

   Powierzchnia Szklarki Mielęckiej wynosi 261 ha. Zabudowa wsi jest tzw. jednoulicówką.

   Tereny, na których powstała Szklarka Mielęcka należały do dóbr rycerskich Mielęcina (wieś, która leży 3 km na zachód od Szklarki Mielęckiej, w gminę Bralin). Nazwa miejscowości wywodzi się od szklarni, która znajdowała się na tym terenie, należała do majątku Mielęcin. Na terenie wsi działał młyn. W kronikach parafialnych kościoła w Parzynowie wspomina się, że wieś powstała w XI wieku i młyn, który płacił ?mesznę? temu kościołowi. Początkowo wieś nosiła nazwę Szklarka, druga część wioski-wschodnia powstała później. Na terenach wschodnich były osady: Julianopole i Hipolitopole. Nazwy tych dwóch osad pochodziły od imion dzieci dziedzica Mielęcina. W 1900 roku miejscowości te połączono, powstała wówczas miejscowość Langental, w 1920 roku wieś otrzymała nazwę Szklarka Mielęcka funkcjonującą do dziś.

   Ze starych zapisków wynika, że przez wieś w 1812 roku przechodziło wojsko Napoleona idące na Moskwę, w czasie Powstania Wielkopolskiego (1919-1920 rok) miały miejsce potyczki na polach pomiędzy Bralinem, Borkiem Mielęckim, a Szklarką Mielęcką.

   Szklarka Mielęcka jest to typowa wieś o charakterze rolniczym, rolnictwo jest głównym źródłem utrzymania. Wśród rolników na uwagę zasługują hodowcy bydła mlecznego i równocześnie producenci mleka, hodowcy trzody chlewnej i bydła opasowego oraz gospodarstwo unijne nastawione na produkcję roślinną.

   Na terenie wsi działa wiele organizacji, w tym: jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej, Koło Gospodyń Wiejskich, Kółko Rolnicze.

 

Świba

   Miejscowość położona jest na wschód od Kępna, przy drodze krajowej nr 8 Wrocław-Piotrków Trybunalski - Warszawa (stanowiący polski odcinek międzynarodowej trasy E67).

   Świba położona jest na obszarze dorzecza Odry w regionie wodnym Warty poprzez Prosnę i Niesób.  Zbiorniki wód stojących stanowią stawy hodowlane oraz staw rekreacyjny.

   Przez miejscowość przebiegają liczne drogi gminne i powiatowe oraz ważne węzły kolejowe na trasie Kępno ? Wieluń - Herby Nowe. Zabudowa wsi koncent

ruje się wokół przebiegających w kierunku północ-południe dwóch równoległych dróg gminnych, ma charakter zabudowy zagrodowy.

   Po raz pierwszy miejscowość wymieniana jest w dokumencie biskupa wrocławskiego Przesława z Pogorzeli wydanym w roku 1360 nadającym w dożywocie Stefanowi Gromassy, kanonikowi poznańskiemu i altarzyście wrocławskiemu, 26 wsi położonych koło Bolesławca i Kępna, które były opustoszałe albo zabrane kościołowi. Kanonik ów miał za zadanie ponownie je zasiedlić, bądź też odebrać z rąk prywatnych jako użytkowane  nieprawnie. Następna wzmianka o Świbie pochodzi także z dokumentu wzmiankowanego już biskupa, z roku 1368 a dotyczącego sporu o dziesięcinę pomiędzy Klemensem właścicielem Wieruszowa a miejscowym proboszczem Henrykiem. Klemens występuje tu jako właściciel Świby. Kolejny raz wieś wymieniana jest w obu wykazach wsi znajdujących się w ?Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis" opublikowanym w Kodeksie Dyplomatycznym Śląska, gdzie odnotowano ją jako należącą do parafii wieruszowskiej. Także w księgach grodzkich ostrzeszowskich znajdujemy informacje o istniejącym w Świbie w roku 1498 roku  młynie oraz bliżej nie zidentyfikowanej sadzawce, która mogła być stawem rybnym.

   Na terenie wsi znajdują się obiekty zabytkowe, do których należy min. drewniany kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej pochodzący z XVIII wieku oraz obiekty o cechach zabytkowych takie jak: dom administracji majątku - obiekt mieszkalny, dwór i spichlerz dworski, domy służby dworskiej, Szkoła, drewniana dzwonnica przy kościele oraz budynek stacji kolejowej.

   Wśród ludności krąży legenda związana z budową tutejszego drewnianego kościółka z przed przeszło 300 laty. I tak: pod kościółek wybrano w wiosce miejsce wywyższone we wschodniej jej części, przygotowano materiał i zabrano się do budowy, której jednak nie można było uskutecznić na wybranym miejscu, bo tak materiał jak i to co we dnie zrobiono, zostało nocą przeniesione tajemną siłą na inne miejsce w zachodniej części wioski i złożone na miejscu mokrym, nieodpowiednim pod budowę. Powtarzać się to miało dwukrotnie, w końcu do patrzono się w tym woli Bożej i wybudowano kościółek modrzewiowy na nowym miejscu, gdzie stoi do dnia dzisiejszego pod wezwaniem św. Katarzyny Aleksandryjskiej.

   We wsi działa Szkoła Podstawowa, Koło Gospodyń Wiejskich, Ochotnicza Straż Pożarna, Ludowy Klub Sportowy ?Sokół?, Kółko Rolnicze, Związek Emerytów i Rencistów.

 

Oddaj swój głos w sondzie

Którą z inwestycji w zakresie rozwoju szkolnej infrastruktury sportowej uważają Państwo za ważną dla rozwoju sportu szkolnego w Gminie Kępno?

Budowa boiska wielofunkcyjnego przy Szkole Podstawowej nr 1 w Kępnie - 0.3%
Przebudowa boiska wielofunkcyjnego przy Szkole Podstawowej nr 3 w Kępnie - 92.5%
Budowa boiska wielofunkcyjnego, bieżni i skoczni w dal przy Zespole Szkół w Mikorzynie - 0.5%
Budowa boiska wielofunkcyjnego w Świbie - 0%
Budowa sali gimnastycznej przy Szkole Podstawowej nr 1 w Kępnie - 6.3%
Budowa sali sportowej przy Szkole Podstawowej w Świbie - 0.4%
Strona główna Gmina Kępno Sołectwa i osiedla Sołectwa

                                                                                                        


 

 

 

baner_odpady

banner_KBO_2018

banner_Konsultacje_Spoeczne_-_Biblioteka_2016

  FIO_-_Ankieta_2016

 

baner_mapa_interaktywna E-Kepno
   banner_Powstanie_Wielkopolskie_-_Muzeum_2016